|
Barba Tòni, «Opera poetica occitana»
A l'é sì dëdnans a mi. Un bel volum, gròss ch'a basta. Bel da vardé e pì che tut da lese. Na gòj ch'a s'ëntitola: Antonio Bodrero, «Opera poetica occitana» (pp. 1072, euro 30), publicà da Bompiani (con l'agiut dla Regione Piemont e d'Ousitanio vivo) ant un-a colan-a 'd bon nòm ch'a pudrìa smijé 'n pò dròla e che al contrari a l'é fin-a giusta. Giusta përché as peul bin disse che Barba Tòne a sia stàit nen mach ël poeta ch'a l'éma 'dcò un pensador ch'a l'ha rasonane dla vita e dël mond. Ël volum a l'ha cudilo Diego Anghilante e vuroma dì sùbit ch'a l'ha cudilo coma ch'as deuv, combin che - coma as dis an inglèis - l'editing (e sì a intra la ca editriss) a pudèissa esse pì scrupolos. Tut sùbit i l'hai dubità che Anghilante a feissa n'operassion motobin parsial (dëstaché la part ossitan-a 'd Barba Tòni da la part piemontèisa a l'é an efet n'operassion parsial). Ma peuj an lesand l'introdussion (na longa introdussion) peuss dì che Anghilante a l'ha fàit n'operassion onesta e a l'é nen pòch. Onesta përchè? Prim, përchè ch'a l'ha travajà tant a sgaté ant la vita e ant ij passage 'd Barba Tòni, che savijess mai bin anté trovelo. Second, përchè ch'a l'ha arconossù che la part piemontèisa a l'é la pì gròssa 'd soa euvra e 'dcò ch'a l'é fòrta, rica, poeticament susnosa e sostnùa. Ters, përchè ch'a l'ha ametù che cheich pregiudisse ant un prim temp a l'avìa rusialo, ma che peuj a l'é dëstisasse an travajand an sij test e an sle ideje d'un poeta che mi diso «impolìtich» combin ch'a sia ostinasse a pié part, a campesse an politica, a fé 'd sernie magara balarin-e ma sempe an tuta convinsion. |